GolF

เพิ่งนึกได้ว่าจะต้องเข้ามาอัพสเปซตัวเองซะทีหลังจากไม่มีใครมานั่งอัพเป็นเพื่อนเหมือนตอนอยู่ห้องนอน

ปิดเทอมแบบนี้ก็รู้สึกดีไปอีกแบบเนอะที่ไม่ต้องนั่งเรียนพิเศษ  มีใครเห็นด้วยบ้างป่าววะเนี่ย เหอ ๆ

 

อยากโม้อ่ะ  ว่าวันนั้น (ก็แอบนานเหมือนกัน) ไปสวนลุมด้วยแหล่ะกับป๋า น้องเห่ น้องต่ายและอีดิว

ตอนแรกว่าจะพายเรือ  กว่าจะเอาออกจากซอกได้ก็เหนื่อยแฮก ๆ

พอเริ่มพายได้ที่แดดดันออก  น้องดิวกลัวจะดำเลยเปลี่ยนเป็นเรือถีบ  สนุกดีอ่ะสมกับที่อยากมานาน

จากนั้นก็ไปนั่งเล่น...(อย่างที่ทุกคนก็รู้ว่าคืออะไร)ต่อจนหิวข้าวก็หอบท้องไปกินที่สยาม

 

เช้าวันเดียวกันไปเยี่ยมออมที่พระมงกุฎด้วย จิง ๆ แล้วไม่รู้หรอกว่ามันอยู่ที่นั่น 

แต่นั่งรถเมล์จากศาลายา  ได้นั่งที่สำรองพระภิกษุสามเณร  ก็คิดว่าคงไม่ต้องลุกหรอก  พระที่ไหนจะขึ้นตอน 6 โมง

และแล้วก็ผิดคาดสุด ๆ มีแม่อุ้มลูกขึ้นมา  แอบคิดว่าคนอื่นคงลุกให้  กระเป๋ารถเมล์ดันส่งสายตาให้ลุก

แมร่ง  ยืนตั้งแต่ตลิ่งชันจนถึงพญาไท...เมื่อยโคตร (วันนั้นดันใส่รองเท้าคู่ใหม่) 

ลุกขึ้นมายืนเห็นคนข้างหลังเป็นผู้ชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน  นั่งก้มหน้า  เอาผมปิดตา...แต่ชั้นรู้นะเว่ยว่าแกไม่ได้หลับ 

นึกได้ว่าเช้าไปสยามคงยังไม่เปิดเลยกะจะไปหาพี่+รองเท้าเริ่มกัด โทรไปหาน้องเห่จึงได้ความว่า  ออมถูกขังแร้ว 

เลยไปนั่งรอนานมากกว่าจะมีขบวนเหล่าหัวเกรี๋ยนโผล่มา  ทุกคนหน้าตาเหมือนกันหมดเลยหาน้องออมไม่เจอ

ต้องถามเค้าเอา  มองตามมือที่เค้าชี้ไปก็ไม่สะดุดเลยว่าเป็นออม  ต้องเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ

ก็คิดสภาพเอาก็แล้วกัน  ขนาดมีผมเต็มหัวยังหน้าตาอย่างนั้น  แล้วนี่หัวโกร๋น ๆ จะหล่อขนาดไหน 

หลายคนคงได้เห็นภาพไปบ้างแล้ว  ปลื้มใจมั่ก ๆ ที่วันนั้นไปเยี่ยมออมก่อนพ่อแม่มันจะมาอีก

ในสายวันนั้นออมยังได้โชว์ความน่ารักที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนตลอด 3 ปี

นั่นคือไปเลี้ยงขนมเค้ากะน้องเห่ที่เซเว่น

เราทั้งคู่เลยไม่ขัดศรัทธาสอยอาหารเช้า ขนมกินเล่นตอนปิดนิคและนิตยสารไปอ่านเล่น

ขากลับยังช่วยถือของให้อีกอ่ะ  กรี๊ดสลบเลย...จบ

 

ข่าวล่าสุดคือหลังจากวันนั้นมาก็ไม่ได้พูดคุยกับออมอีกเลย

ตอนนั้นไปรับพี่เลยได้ถ่ายรูปออมมาอีกรูปตอนเดินแถว  ออมอยู่หน้าสุดเลยน้า

 

หวังว่าทุกคนจะช่วยเม้นท์กันเยอะ ๆ สมกับเวลาอันยาวนานที่เค้าอุตส่าห์พิมพ์

 

 

 

 

 เพิ่มเติมอีกนิด ...

 

 

 

 

 

 

 

---